Legolas

GotLink.pl plus sms
darmowa bramka sms
blog
fotografia ślubna
Siostry serial online

na siodło i odjechał w bok ku wschodowi, trzymaj±c się wci±ż skraju wydeptanego szlaku i uważaj±c, by nie zatrzeć ¶ladów. Raz jeszcze zsiadł, zbadał dokładnie grunt i przeszedł kawałek drogi tam i z powrotem piechot±. - Niewiele się dowiedziałem – rzekł powróciwszy do towarzyszy. – Na głównym szlaku jeĽdĽcy Rohanu zatarli

a pierwszy zgin±ł - odparł Gimli. - Zawiodło go jasnowidzenie. - Gandalf nie opierał swoich rad na pewno¶ci bezpieczeństwa dla siebie ani dla innych - rzekł Aragorn. - S± zadania, które lepiej podj±ć niż odrzucić, choćby u ich kresu czekała zguba. Ale nie zgodzę się jeszcze st±d odej¶ć. Zreszt± musimy i

odparł Aragorn. – Nie jestem też dla was obcoplemieńcem. Bywałem w tym kraju nieraz, walczyłem w szeregach Rohirrimów, chociaż pod innym imieniem i w innym stroju. Z tob± nie spotkali¶my się dotychczas, ale znałem twojego ojca Eomunda i rozmawiałem z Theodenem, synem Thengla. Nie mogło się za dawnych lat zdarzyć,

kopytami koni ¶lady orków. St±d banda ci±gnęła chyba w dalsz± drogę bliżej rzeki. Lecz trop od wschodu jest ¶wieży i wyraĽny. Żaden ¶lad nie wskazuje, by kto¶ zawrócił nad Anduinę. Trzeba teraz jechać wolniej i upewnić się, czy nigdzie nie widać ¶ladów odchodz±cych w bok od gromady. Orkowie, gdy tu

widziałe¶, mamy luĽne konie. Twój miecz nie będzie próżnował. Tak, przyda się również topór Gimlego i łuk Legolasa, je¶li twoi przyjaciele zechc± mi wybaczyć zbyt pochopny s±d o Le¶nej Pani. Powtórzyłem jedynie to, co wszyscy o niej mówi± w naszym kraju, lecz chętnie zmienię zdanie, je¶li od was dowiem się,

Elrond powiada, że istnieje między nimi więĽ rodzinna; oba stanowi± ostatnie bastiony potęgi le¶nej z Dawnych Dni, kiedy Pierworodni wędrowali po ¶wiecie, a plemię ludzi jeszcze spało. Ale Fangorn ma jaki¶ własny sekret. Jaki - tego nie wiem. - A ja wcale wiedzieć nie chcę - rzekł Gimli. - Ktokolwiek tam

że bł±dziłem. - Dzięki za te szlachetne słowa – rzekł Aragorn. – Z serca pragn±łbym i¶ć z tob±, ale nie mogę opu¶cić przyjaciół, póki zostaje choć cień nadziei, że zdołam ich ocalić. - Porzuć nadzieję – odparł Eomer. – Nie odnajdziesz swoich druhów na tym północnym pograniczu. - A jednak nasi przyjaciele nie

się ku zachodowi. Nie spostrzegli nigdzie ¶ladów oddalaj±cych się od szlaku w prawo czy w lewo, tylko tu i ówdzie natykali się na trupy pojedynczych orków, których ¶mierć zaskoczyła w ucieczce; siwe pióra strzał sterczały im z pleców lub gardzieli. Wreszcie, dobrze już pod wieczór, dotarli do skraju lasu i na