Legolas
GotLink.pl bramka smsbramka sms era
Katalog SEO
Pastorałki
Katalog Stron
Elrond powiada, że istnieje między nimi więź rodzinna; oba stanowią ostatnie bastiony potęgi leśnej z Dawnych Dni, kiedy Pierworodni wędrowali po świecie, a plemię ludzi jeszcze spało. Ale Fangorn ma jakiś własny sekret. Jaki - tego nie wiem. - A ja wcale wiedzieć nie chcę - rzekł Gimli. - Ktokolwiek tam
się szybko. - Zmarzliście może, podejdźcie, ogrzejecie się przy ogniu. - Zrobił krok naprzód, ale starzec już zniknął. Nigdzie w
dalej, w miejscu, gdzie rzeka wypływała z lasu, wznosił się kurhan, dopiero co, widać, usypany; bo nagą ziemię okrywała świeżo wycięta darń, w którą wbito piętnaście włóczni. Aragorn wraz z przyjaciółmi przeszukał dokładnie teren w szerokim promieniu wokół pobojowiska, lecz już zmierzchało się i wkrótce wieczór zapadł ciemny i mglisty. Noc
Aragorn. - Nie trap się, Gimli, przyjacielu powiedział Legolas. Siądziesz na jednego konia ze mną. Tak będzie najlepiej. Nie tobie Rohirrimowie pożyczą wierzchowca i nie ty będziesz się z nim parał. Aragorn dosiadł zaraz konia szpakowatej maści, którego mu przyprowadzono. - Wabi się Hasufel wyjaśnił Eomer. Niech ci służy
otwartej polanie między pierwszymi drzewami Fangornu ujrzeli wielkie pogorzelisko; popioły były jeszcze gorące i dymiły. Opodal piętrzył się stos hełmów, zbroi, strzaskanych tarcz, połamanych mieczy, łuków, strzał, dzid i wszelkiego wojennego rynsztunku. Pośródku tkwił zatknięty na pal ogromy łeb goblina; białe godło można było jeszcze rozróżnić na popękanym hełmie. Nieco
Elrond powiada, że istnieje między nimi więź rodzinna; oba stanowią ostatnie bastiony potęgi leśnej z Dawnych Dni, kiedy Pierworodni wędrowali po świecie, a plemię ludzi jeszcze spało. Ale Fangorn ma jakiś własny sekret. Jaki - tego nie wiem. - A ja wcale wiedzieć nie chcę - rzekł Gimli. - Ktokolwiek tam
że błądziłem. - Dzięki za te szlachetne słowa rzekł Aragorn. Z serca pragnąłbym iść z tobą, ale nie mogę opuścić przyjaciół, póki zostaje choć cień nadziei, że zdołam ich ocalić. - Porzuć nadzieję odparł Eomer. Nie odnajdziesz swoich druhów na tym północnym pograniczu. - A jednak nasi przyjaciele nie
się ku zachodowi. Nie spostrzegli nigdzie śladów oddalających się od szlaku w prawo czy w lewo, tylko tu i ówdzie natykali się na trupy pojedynczych orków, których śmierć zaskoczyła w ucieczce; siwe pióra strzał sterczały im z pleców lub gardzieli. Wreszcie, dobrze już pod wieczór, dotarli do skraju lasu i na