Legolas

GotLink.pl bramka era
Znaczenie snów
sms orange
Kolędy
Dowcipy

niż ja - rzekł Legolas. - W mojej ojczyĽnie nic o Fangornie nie mówiono, ¶piewano tylko pie¶ni o dawnych tutejszych mieszkańcach, onodrimach, których ludzie zw± entami. Fangorn bowiem jest lasem bardzo starym, nawet wedle rachuby czasu elfów. - Tak, jest równie stary jak las za Kurhanem, a znacznie od niego większy.

po bitwie. - Byli w licznej kompanii - rzekł Aragorn - i niestraszny im gniew Fangornu, bo rzadko się tu zapuszczaj±, a między drzewa nie wchodz± nigdy. Lecz nas droga pewnie zaprowadzi w samo serce lasu. Lepiej b±dĽmy ostrożni. Nie tykajmy żywych drzew. - Nie ma potrzeby - odparł Gimli. - Rohirrimowie

po jednym kocu. - Rozpalmy ognisko - rzekł krasnolud. - Nie dbam już o niebezpieczeństwo. Niech się orkowie zlec± jak ćmy do ¶wiecy. - Jeżeli ci biedni hobbici bł±kaj± się po lesie, ogień mógłby ich do nas ¶ci±gn±ć - poparł przyjaciela Legolas. - Mógłby nam ¶ci±gn±ć na kark inne jeszcze stwory prócz orków

lasu, potem za¶ nie mógł przedrzeć się przez pier¶cień moich żołnierzy nikt, kto nie umie czarować jak elfy. - Nasi druhowie mieli takie same płaszcze jak my – powiedział Aragorn. – A nas przecież min±łe¶ w biały dzień nie podejrzewaj±c wcale naszej obecno¶ci. - tak, o tym zapomniałem – przyznał Eomer. –

W¶ród tylu dziwów za nic ręczyć nie można. Niepojęte rzeczy dziej± się teraz na ¶wiecie. Elf z krasnoludem w parze wędruje przez nasze stepy. Człowiek, który rozmawiał z Le¶n± Pani±, stoi przede mn± żywy i cały. Miecz złamany przed laty, zanim ojcowie naszych ojców przybyli do Marchii, wraca, aby znów

Elrond powiada, że istnieje między nimi więĽ rodzinna; oba stanowi± ostatnie bastiony potęgi le¶nej z Dawnych Dni, kiedy Pierworodni wędrowali po ¶wiecie, a plemię ludzi jeszcze spało. Ale Fangorn ma jaki¶ własny sekret. Jaki - tego nie wiem. - A ja wcale wiedzieć nie chcę - rzekł Gimli. - Ktokolwiek tam

że bł±dziłem. - Dzięki za te szlachetne słowa – rzekł Aragorn. – Z serca pragn±łbym i¶ć z tob±, ale nie mogę opu¶cić przyjaciół, póki zostaje choć cień nadziei, że zdołam ich ocalić. - Porzuć nadzieję – odparł Eomer. – Nie odnajdziesz swoich druhów na tym północnym pograniczu. - A jednak nasi przyjaciele nie

się ku zachodowi. Nie spostrzegli nigdzie ¶ladów oddalaj±cych się od szlaku w prawo czy w lewo, tylko tu i ówdzie natykali się na trupy pojedynczych orków, których ¶mierć zaskoczyła w ucieczce; siwe pióra strzał sterczały im z pleców lub gardzieli. Wreszcie, dobrze już pod wieczór, dotarli do skraju lasu i na