Legolas

GotLink.pl sms plus
Sennik Internetowy
darmowa bramka sms orange
Choinka
Święta

sztuka odczytywania tropów, w której ćwiczyłem się z dawna. - Cóż więc mogło się z nimi stać? - Nie wiem. My¶lałem, że zginęli w zamęcie bitwy i ciała ich razem z trupami orków spłonęły na stosie. Lecz skoro ty powiadasz, że to niemożliwe, wyzbyłem się tej obawy. Wolno mi przypuszczać, że zawleczono

kopytami koni ¶lady orków. St±d banda ci±gnęła chyba w dalsz± drogę bliżej rzeki. Lecz trop od wschodu jest ¶wieży i wyraĽny. Żaden ¶lad nie wskazuje, by kto¶ zawrócił nad Anduinę. Trzeba teraz jechać wolniej i upewnić się, czy nigdzie nie widać ¶ladów odchodz±cych w bok od gromady. Orkowie, gdy tu

mieszka, z mojej strony niech się nie obawia ciekawo¶ci. Poci±gnęli losy, żeby ustalić kolejno¶ć straży. Pierwsza warta przypadła Gimlemu. Aragorn i Legolas położyli się i zaraz sen ich zmorzył. - Pamiętaj, Gimli - mrukn±ł jeszcze sennie Aragorn - że niebezpiecznie jest obcinać gałęzie czy bodaj gał±zki z żywych drzew Fangornu. Nie zapuszczaj

dał się Legolasowi dosi±¶ć bez oporu, lecz na jedno jego słowo posłusznie spełniał wszelkie życzenia. Tak bowiem elfy obłaskawiaj± każde szlachetne zwierzę. Kiedy z kolei Gimlego posadzono na konia, krasnolud przylgn±ł do przyjaciela, czuj±c się równie nieswojo jak niegdy¶ Sam Gamgee w łodzi. - Szczę¶liwej drogi, oby¶cie znaleĽli swoj± zgubę! –

przekonasz się, że dalsze wysiłki s± daremne, przyb±dĽ wraz z końmi do Meduseld, wielkiego domu w grodzie Edoras, obecnej siedzibie Theodena. W ten sposób dasz królowi dowód, że nie pobł±dziłem w wyborze. Twemu słowu zawierzam moje dobre imię, może nawet życie. Nie zawiedĽ mnie. - Nie zawiodę – odparł Aragorn. Rohirrimowie z

Elrond powiada, że istnieje między nimi więĽ rodzinna; oba stanowi± ostatnie bastiony potęgi le¶nej z Dawnych Dni, kiedy Pierworodni wędrowali po ¶wiecie, a plemię ludzi jeszcze spało. Ale Fangorn ma jaki¶ własny sekret. Jaki - tego nie wiem. - A ja wcale wiedzieć nie chcę - rzekł Gimli. - Ktokolwiek tam

że bł±dziłem. - Dzięki za te szlachetne słowa – rzekł Aragorn. – Z serca pragn±łbym i¶ć z tob±, ale nie mogę opu¶cić przyjaciół, póki zostaje choć cień nadziei, że zdołam ich ocalić. - Porzuć nadzieję – odparł Eomer. – Nie odnajdziesz swoich druhów na tym północnym pograniczu. - A jednak nasi przyjaciele nie

się ku zachodowi. Nie spostrzegli nigdzie ¶ladów oddalaj±cych się od szlaku w prawo czy w lewo, tylko tu i ówdzie natykali się na trupy pojedynczych orków, których ¶mierć zaskoczyła w ucieczce; siwe pióra strzał sterczały im z pleców lub gardzieli. Wreszcie, dobrze już pod wieczór, dotarli do skraju lasu i na